W 1965 roku przyłączył się do zespołu „Hoochie Cooćhie Man", (który później zmienił nazwę na „Cyril Davies All Stars") grającego muzykę rhythm and bluesową. W grupie tej pełnił rolę jednego z dwóch wokalistów - tym drugim był Long John Baldry. Potem występował w kolejnym zespole kierowanym przez Baldry'ego,' „Steam Packet", z którym współpracowali między innymi Julie Driscoll i Brian Auger. Następny zespół Roda Stewarta to „Shotgun Express", z udziałem Petera Greena i Mick Fleetwooda (obaj później założyli grupę „Fleetwtood Mac"). Również i ten zespół nie istniał długo. W 1968 roku Rod Stewart wspólnie z gitarzystą Ronnie'Woodem przyłączył się do grupy Jeffa Becka. Zespół ten wyjechał wkrótce do Stanów Zjednoczonych. Nagrał tam dwie płyty długogrające - „Truth" i „Beck - Ola". W 1969 roku Stewart po powrocie do Wielkiej Brytanii przyłączył się do reaktywowanego zespołu „The Faces" (dawniej „Smali Faces"). Współpracując z grupą „Faces" nagrał swój pierwszy solowy longplay zatytułowany „An Old Raincoat Won't Ever Let You Down" (rok 1969), oraz w 1970 roku płytę „Gasoline Alley". Dopiero jednak trzeci longplay - zatytułowany „Every Picture Tells A Story" z 1971 roku przyniósł mu długo oczekiwaną sławę i popularność, a pierwszym przebojem wydanym na singlu stał się utwór „Maggie Mae". Dzięki tym nagraniom zdobył sławę po obu stronach Atlantyku, ugruntowaną wydaniem kolejnych płyt, między innymi: „Never A Duli Moment" z 1972, „Smiler" z 1974, „Atlantic Crossing" z 1975, „A Night On The Town" z 1976, „Footloose N'Fancy" z 1977 i „Blondes Have More Fun" z 1978 roku.
najlepsze tapety za darmo na telef | modna odzież ciążowa |
|