Pod koniec lat 40-tych występował w licznych radiowych programach reklamowych, a potem, gdy zyskał lokalną popularność, miał nawet swój własny program jako prezenter muzyczny. Równocześnie występował w klubach muzycznych, gdzie zyskał swój przydomek B. B., czyli Blues Boy. W 1950 roku nagrał pierwszą płytę, która przyniosła mu sporą popularność - Three OClock Blues. Na początku lat pięćdziesiątych rozpoczął regularne nagrywanie płyt, ale żadna z nich nie przyniosła mu jednak sławy, poza granicami miasta Memphis. Ciekawe, że popularność zawdzięcza nie publiczności amerykańskiej, lecz-młodym rockowym muzykom brytyjskim, którzy w pierwszej polowie lat 60-tych zafascynowani byli bluesową i rhythm and bluesową muzyką murzyńską. Oni też popularyzowali nagrania B. B. Kinga we własnym kraju, a potem także w Stanach Zjednoczonych. W roku 1961 podpisał kontrakt płytowy z firmą ABC, dla której rozpoczął nagrywanie wielu interesujących płyt długogrających - Mr Blues w ¡963, Confession The Blues w 1966, Blues Is King i Live
At The Regal w 1967, Lucille w 1968, Completely Weil w 1969. Płyty te przyniosły mu oczekiwaną popularność, a także zaproszenia na liczne koncerty i festiwale muzyki rockowej i bluesowej w Stanach Zjednoczonych i w Europie.
| |
|